…skłonił mnie do refleksji.
Świat pędzi coraz szybciej i nieważne co by się robiło, ma się wrażenie, że i tak stoi się w miejscu, albo nawet cofa.
Technologie się zmieniają, AI chyba nie da się już “dogonić”, a wymagania tylko rosną.
Postanowiłem więc przyjrzeć się, co udało mi się zrobić przez ostatni rok. Zarówno w pracy… jak i po godzinach.
Pierwsze wrażenie? Niby dałoby się więcej… ale czy na pewno?
Ta sama firma, podobna pensja – na papierze wygląda jak stagnacja.
Ale wchodząc w szczegół…
W pracy przeszedłem drogę od obserwacji i automatyzacji procesów biznesowych do adopcji AI zarówno w organizacji, jak i w samych procesach.
Dodatkowo parę miesięcy doświadczenia jako Product Owner od strony AI dla multiagentowej aplikacji do analizy sprawozdań finansowych. Kontakt z klientem, prezentacje, rozmowy ze sponsorami. Most między biznesem a IT.
Po godzinach zbudowałem projekty, których rok temu bym nie ruszył. API w FastAPI, agentów w LangGraph, kończę swój pierwszy MCP server – jestem w Pythonie głębiej niż kiedykolwiek.
I chyba najważniejsze: znalezienie konkretnej ścieżki i kierunku…
Zaczynając z programowaniem 3 lata temu miałem plan – nauczyć się Pythona. Dziś mam plan, który przeszedł zderzenie z rzeczywistością i kalibrację oraz wizję po co mi ten Python tak naprawdę był.
Żadna z tych rzeczy nie wyglądała jak „przełom”. To dalej obietnica dana sobie 3 lata temu – uczę się 1-2h dziennie, codziennie. Oczywiście były dni, kiedy się nie udało lub czasu było mniej, ale życie… składa się też z takich dni.
Może dlatego mamy wrażenie, że stoimy w miejscu… Progres widać dopiero, kiedy się zatrzymasz i spojrzysz wstecz. Gdy ciągle biegniesz, nie widzisz co już masz za sobą.
A Ty, kiedy ostatnio zatrzymałeś się, żeby zobaczyć, ile faktycznie przeszedłeś, albo skalibrować drogę do “aktualnej” rzeczywistości?
A może robisz to regularnie? Jak często?
#TechCareer #Python #AI #RealTalk #Path
